قال رسول الله:المهدي طاووس اهل الجنه***مهدي طاووس بهشت است ...

بوي ظهور

صادق دوپيكر — Sun, 18 May 2008 19:35:00 GMT

لحظه لحظه بوي ظهور مي‌‌آيد

عطر ناب گل حضور مي‌آيد

سبز مردى از قبيله عشق

ساده و سبز و صبور مي‌آيد

دل نوشته

صادق دوپيكر — Sun, 10 Feb 2008 19:16:00 GMT

اذان جمکران شوري به پا کرد             دلم را از غم عالم جدا کرد
صبا را گشته بودم محرم راز             مرا با رمز غيبت اشنا کرد
بخوان در دل تمناي فرج را         بگو شايد نگاهي هم به ما کرد
چو يعقوب از غم يوسف بناليد         به بوي جامه اش او را شفا کرد
نباشد گل به بستان در زمستان      گل نرگس به هر باغي وفا کرد
ببينيم در جهان عدل علي را             اگر امد حکومت را به پا کرد
اگر ابري بييايد روي خورشيد      مشو نوميد وبايد بس دعا کرد

خدا يا عمر من را طاقتي بخش که بينم غيبت کبري رها کرد

از هزاران توي تاريکي با شما سخن مي گويم،

صادق دوپيكر — Wed, 12 Dec 2007 15:04:00 GMT

ااز هزاران توي تاريکي با شما سخن مي گويم، اي سراسر نور و روشنايي! از زنداني که خود بندها را بر دست و پايمان بستيم و به سوگ روح پاک خويش نشستيم.

اي مهم ترين وعده داده شده! عنان خود از کف داده ايم و چشم به موهوم دوخته ايم. وسوسه هاي زمانه دست از شانه هاي ما بر نمي دارد و ما را با خود به ناکجاآباد مي کشاند.

تنها روزنه اي که در دل داريم اين است که انتظار تو را مي کشيم و اميدواريم که روزي اين وسوسه ها بر ما کارگر نيفتد و راه جاده وصال را بياموزيم و قدم در مسير حق نهيم.

اي بهترين در زمين! تابوت فطرت پاک مان را بر دوش نهاده ايم و به دنبال خود مي کشانيم. اين جدايي بر ما گران آمده و صبر و قرارمان را ربوده است. دقيقه هاي پر التهاب تاريخ ذره ذره وجدان مان را از ما جدا کرده و خواب را بر چشمان مان حرام ساخته است.

هنوز در پياده روهاي انتظار گام بر مي داريم و به ديدن روزهاي پر فروغ اميدواريم. جمعه هاي کمرشکن را يکي پس از ديگري طي مي کنيم و مي دانيم که عهدها و ندبه هايمان راه به جايي نمي برد تا زماني که تو از ظهور نگويي.

اي حضور پنهان! کفش هاي کهنه زمان که خسته از گذر ثانيه ها و دقيقه هاست، از تو نام مي برد و تنها تو را براي نجات خويش مي شناسد.

ما همه آسودگي روزهايمان و بيداري از خواب غفلت را تنها با تو مي دانيم و ستاره هاي بخت مان تنها در کنار تو سوسو خواهد زد.

از چه بنويسم؟

صادق دوپيكر — Wed, 12 Dec 2007 15:03:00 GMT

از چه بنويسم؟ از خودم بنويسم يا از آن عزيز؟ شما به من گفتي که از او بنويس؛ ولي هر چه بخواهم بنويسم از او که نمي‌توانم چيزي فهميد که به قلم بيايد، پس از خودم مي‌نويسم که خودم را مي‌شناسم. حتماً مي‌خواهي بگويي که مطلب مرا نفهميدي، چه ربط است ميان تو و او که مي‌خواهي از خودت بنويسي. نه، من هم خوب مطلب را گرفتم و مي‌دانم که ميان او و من ربطي نيست، ولي مانعي که هست من خوب مي‌دانم که اعمالي انجام مي‌دهم که او دوست ندارد، پس همين‌قدر او را مي‌شناسم که مي‌دانم او از اعمال من راضي نيست. او را اين قدر مي‌شناسم که اين قدر دوست‌داشتني و رئوف است که مي‌گويد اشکالي ندارد، ديگر انجام مده. مي‌دانم که او اين‌قدر دل رحيم است که براي گناهانم طلب آمرزش مي‌کند. پس اگر خودم را بشناسم و بفهمم مراد از خلقت من چه بوده است مي‌توانم درک کنم که رضاي او در چيست و در اين راه قدم بردارم که همه‌ي خواست او از من اين است.

سال هاست حسرت به دل مانده ايم

صادق دوپيكر — Wed, 12 Dec 2007 15:00:00 GMT

سال هاست حسرت به دل مانده ايم نشانه هاي روشن تو را ببينيم. بي تو زمين حال خوشي ندارد و زمان دلتنگي مي کند.

بي تو نارون ها غصه دارند و پرندگان نت هاي آوازشان را از ياد برده اند. بي تو ماهيان بي آب و در جست و جوي آب مانده اند و بي تو آدم ها سايه هايشان را گم کرده اند و مقصد را نمي شناسند.

ما سايه امن تو را خواهانيم و در انتظار آن روز لحظه شماري مي کنيم. اي خورشيد عالم تاب! شانه هاي ما تاب تحمل سنگيني اين همه انتظار را ندارد، ولي همه اميد ما آمدن توست و مي دانيم با آمدنت لالايي طبيعت همه را به آرامشي بي پايان دعوت خواهد کرد و با آمدنت عطر شب بوها روزهايمان را نيز عطرآگين خواهد ساخت و نسيم اردي بهشت ما را به بهشت راهنمايي خواهد کرد.
اين غربت کده غمگين، زندگي را برايمان سخت کرده و توان پرواز را از ما ربوده است. هر بار که نامت را فرياد مي زنيم، اميدمان براي ديدارت بيشتر مي شود.

سوگند به عصر جمعه ها که وجودمان سرا پا عشق و انتظار است و انتظار براي ظهورت را بهترين انتظارها مي دانيم و براي آن روز بزرگ که در هيچ تقويمي نوشته نشده، ثانيه ها را مي شماريم.

يادداشت

صادق دوپيكر — Mon, 10 Dec 2007 18:22:00 GMT

انتظار
سال‌هاست که در انتظار ديدن جمالت، چشم انتظاريم. به هر گلي که مي‌رسيم، بوي تو را در آن جست و جو مي‌کنيم. در کوچه پس کوچه‌هاي عشق به دنبال معشوق مي‌گرديم تا شايد نشاني تو بيابيم و بتوانيم گرماي وجودت را با تمام وجودمان حس کنيم. چه زيباست لحظه‌ي وصال! يا صاحب الزمان عجّل‌الله‌تعالي‌فرجک‌الشريف! قلبم آکنده از عشق به شماست، ولي اعمالم، چيز ديگري مي‌گويند. شنيده‌ام که اندرون قلب مرا مي‌بيني و گرچه اعمالم باعث آزردگي خاطر شماست ولي عشق به وصال وجود نازنينت، مرا به زندگي و آينده اميدوار مي‌کند.
در آن نفـس کـه بمـيرم در آرزوي تو باشم    بدان اميد دهم جان که خاک کوي تو باشم
قلم ناتوان است از حس و نگارش عشقي که خودم هم نمي‌توانم آن را بيان کنم.
مولاي من! آن زمان که در جست و جوي شما آواره‌ي کوي و برزن هستم تا نشاني از تو بيابم، وقتي به در خيمه مي‌رسم، متوجّه مي‌شوم که من نيز مانند آن مرد صابوني، غرق در پستي‌هايي هستم که مانع رسيدن به وصال محبوب است.
هنگامي که به درون خود و به فطرت اوليه‌ي خويش که خداوند در نهاد همه گذاشته مراجعه مي‌کنم، با چشم دل آثار و برکات شما را به خوبي مي‌بينم و بارقه‌هاي اميد در وجودم شعله‌ور مي‌شود.
بهشـت عـدن اگر خـواهي بيا با ما به ميخانه            که از روي خمت سوزي به حوض کوثر اندازيم
آري، جهت رسيدن به کمال عظماي الهي بايد به در خانه رفت. بايد خانه را پيدا کرد و در مسير رسيدن، از سختي‌ها و نا ملايمات نترسيد.
در بيابان گـر به شـوق کعبه خواهي زد قـدم            سـرزنش‌ها گـر کـند خـار مـغـيلان غـم مخـور

يا امام زمان

صادق دوپيكر — Sat, 08 Dec 2007 17:59:00 GMT